Δράση (σχολείο)...Μέρος Β

Μαζικό Σύστημα Δημόσιας Υποχρεωτικής Σχολικής Εκπαίδευσης: Από "ΠΟΙΟΝ"; Για "ΠΟΙΟΝ";  

Το λεγόμενο "Capital-Skill Complementarity Hypothesis" (η υπόθεση της σύμφυσης βιομηχανικού και "ανθρώπινου" κεφαλαίου)

Η βασική ιδέα: 

Το φυσικό κεφάλαιο (μηχανήματα, εξοπλισμός, τεχνολογικές εγκαταστάσεις) και η ειδικευμένη εργασία (βλ. "ανθρώπινο" κεφάλαιο) ΔΕΝ λειτουργούν απαραίτητα ως υποκατάστατα μεταξύ τους. Αντίθετα, μπορούν να λειτουργούν ως συμπληρωματικοί "συντελεστές παραγωγής".

Με την εκβιομηχάνιση, η συσσώρευση φυσικού κεφαλαίου και η τεχνολογική αναβάθμιση της παραγωγής αυξάνουν σημαντικά τη σημασία της ειδικευμένης εργασίας.

Για παράδειγμα:

• Ένα εργοστάσιο με απλό μηχανολογικό εξοπλισμό μπορεί να χρειάζεται κυρίως ανειδίκευτη εργασία. Εκεί οι "γνώσεις" και οι "δεξιότητες" ΔΕΝ οδηγούν σε αύξηση της κερδοφορίας. 

• Ένα εργοστάσιο με σύνθετα μηχανήματα, αυτοματισμούς και προηγμένη τεχνολογία χρειάζεται εργαζομένους με υψηλότερες γνώσεις και δεξιότητες.

• Η αποτελεσματική αξιοποίηση του φυσικού κεφαλαίου εξαρτάται όλο και περισσότερο από το επίπεδο εκπαίδευσης και κατάρτισης του εργατικού δυναμικού (δηλ. από το "ανθρώπινο" κεφάλαιο).

Επομένως, η εκβιομηχάνιση δημιουργεί αυξανόμενη ζήτηση για ανθρώπινο κεφάλαιο.

..........................................................................................................................................................................

Οι Galor και Moav θέτουν για πρώτη φορά ένα απολύτως εύλογο ερώτημα: 

Γιατί οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες άρχισαν να υποστηρίζουν τη μαζική δημόσια εκπαίδευση;

Η άνθηση της δημόσιας μαζικής σχολικής εκπαίδευσης: Το 1820, πάνω από 8 στους 10 (82,8%) δεν είχαν ολοκληρώσει κανένα επίπεδο βασικής σχολικής εκπαίδευσης. Σήμερα, το αντίστοιχο ποσοστό βρίσκεται στο 13%.   

Με την άνθηση της "Βιομηχανικής Επανάστασης" εξαλείφεται σταδιακά ο πρότερα σημαντικός ρόλος της "οικογένειας" και της "κοινότητας" στο πεδίο της κύριας ευθύνης για τη μόρφωση των παιδιών. Με σειρά διαδοχικών νόμων, το κράτος αναλαμβάνει πλέον το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης της εκπαίδευσης των παιδιών. Sources of funds for France’s public primary schools, 1820–1913 – Figure 5.5 in Lindert (2004)

Στο έργο τους με τίτλο Das Human-Kapital: A Theory of the Demise of the Class Structure (2006), υποστηρίζουν ότι η συσσώρευση φυσικού κεφαλαίου κατά τη βιομηχανική ανάπτυξη αύξησε τη σημασία του ανθρώπινου κεφαλαίου στην παραγωγή.

Αυτό δημιούργησε ένα νέο οικονομικό κίνητρο για τους ιδιοκτήτες κεφαλαίου: να υποστηρίξουν τη δημόσια εκπαίδευση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Η λογική είναι η ακόλουθη:

1. Η βιομηχανική ανάπτυξη αυξάνει τη συσσώρευση μηχανημάτων και παραγωγικού εξοπλισμού.

2. Η αποτελεσματική χρήση αυτού του εξοπλισμού απαιτεί ολοένα περισσότερο ειδικευμένους εργαζομένους.

3. Η περιορισμένη προσφορά εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού αποτελεί εμπόδιο στην περαιτέρω αξιοποίηση του φυσικού κεφαλαίου.

4. Οι επιχειρηματίες και οι κεφαλαιοκράτες αποκτούν οικονομικό (υλικό) συμφέρον από την αύξηση του μέσου μορφωτικού επιπέδου του πληθυσμού.

5. Συνεπώς, αναπτύσσονται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη δημιουργία και επέκταση της δημόσιας μαζικής σχολικής εκπαίδευσης.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, οι κεφαλαιοκράτες μπορούν να υποστηρίξουν την εκπαιδευτική διεύρυνση ακόμη και όταν αυτή περιορίζει το παραδοσιακό κοινωνικό και πολιτικό τους προνόμιο.

.........................................................................................................................................................................

Το κεφάλαιο μπορεί να έχει συμφέρον από τη επέκταση της δημόσιας εκπαίδευσης, αλλά αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι η εκπαίδευση παύει να λειτουργεί μέσα σε ένα σύστημα κοινωνικών ιεραρχιών και σχέσεων εξουσίας.

Συμπληρωματικές θεωρίες: 

1. Bowles και Gintis: Το σχολείο ως μηχανισμός κοινωνικής αναπαραγωγής και προετοιμασίας για την ένταξη στην καπιταλιστική παραγωγή.

2. Κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα: Οι άρρητοι "κανόνες", οι "αξίες" και οι "συμπεριφορές" που διδάσκονται πέρα από το επίσημο πρόγραμμα σπουδών....

3. Bourdieu: Το σχολείο, το "πολιτισμικό κεφάλαιο" και η αναπαραγωγή των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων...

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ; ; ;

Εκπαίδευση, κοινωνικός έλεγχος και αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων

1. Bowles και Gintis: Οι Αμερικανοί κοινωνιολόγοι Samuel Bowles και Herbert Gintis, στο έργο τους Schooling in Capitalist America (1976), υποστήριξαν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα ΔΕΝ λειτουργεί ανεξάρτητα από την οικονομική και κοινωνική οργάνωση της κοινωνίας. Αντίθετα, συνδέεται στενά με τις ανάγκες της οικονομίας και συμβάλλει στην αναπαραγωγή των υφιστάμενων κοινωνικών και ταξικών σχέσεων.

Κεντρική θέση της θεωρίας τους είναι η "αρχή της αντιστοιχίας" (Correspondence Principle). Σύμφωνα με αυτήν, οι κοινωνικές σχέσεις που αναπτύσσονται στο σχολείο παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες με τις σχέσεις εξουσίας και ιεραρχίας που χαρακτηρίζουν τον χώρο εργασίας.

Ειδικότερα:

Ιεραρχία και εξουσία: Ο εκπαιδευτικός και η διοίκηση καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τους κανόνες, ενώ οι μαθητές καλούνται να συμμορφώνονται με αυτούς. Αντίστοιχα, στον χώρο εργασίας οι εργαζόμενοι λειτουργούν μέσα σε ιεραρχικές δομές διοίκησης.

Πειθαρχία και υπακοή: Η τήρηση κανόνων, η αποδοχή της εξουσίας και η συμμόρφωση στις υποδείξεις αποτελούν σημαντικές πλευρές της σχολικής εμπειρίας.

Αξιολόγηση και ανταγωνισμός: Οι μαθητές αξιολογούνται ατομικά και συγκρίνονται μεταξύ τους, ενώ η επιτυχία συνδέεται με την επίτευξη προκαθορισμένων στόχων.

Εξωτερικά κίνητρα: Οι βαθμοί, οι επιβραβεύσεις και οι κυρώσεις λειτουργούν ως μηχανισμοί παρακίνησης και ελέγχου της συμπεριφοράς.

Με αυτόν τον τρόπο, το σχολείο ΔΕΝ μεταδίδει μόνο γνώσεις και δεξιότητες. Συμβάλλει επίσης στη διαμόρφωση συμπεριφορών και αντιλήψεων που διευκολύνουν την ένταξη των νέων στην υπάρχουσα κοινωνική και οικονομική οργάνωση.

2. Το "κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα" (Hidden Curriculum)

Το επίσημο αναλυτικό πρόγραμμα καθορίζει τι πρέπει να διδάσκεται: γνώσεις, δεξιότητες, μαθησιακού στόχοι και διδακτικά αντικείμενα.

Ωστόσο, στο σχολείο οι μαθητές μαθαίνουν πολύ περισσότερα από όσα αναγράφονται στα σχολικά εγχειρίδια.

Το λεγόμενο κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα περιλαμβάνει τις άρρητες αξίες, τους κανόνες, τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές που μεταδίδονται μέσα από την καθημερινή λειτουργία του σχολείου, τις σχέσεις εκπαιδευτικών και μαθητών, την οργάνωση της σχολικής ζωής και τις πρακτικές αξιολόγησης.

Ο όρος συνδέεται ιδιαίτερα με το έργο του Philip Jackson, Life in Classrooms (1968).

Ενδεικτικά, οι μαθητές μπορεί να μαθαίνουν:

• Να περιμένουν τη σειρά τους και να αποδέχονται συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας.

• Να αναγνωρίζουν και να αποδέχονται ιεραρχίες εξουσίας.

• Να ανταγωνίζονται για βαθμούς και διακρίσεις.

• Να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους στις προσδοκίες των εκπαιδευτικών.

• Να αντιλαμβάνονται την επιτυχία ή την αποτυχία ως αποκλειστικά ατομική ευθύνη.

• Να αποδέχονται ως φυσιολογικές ορισμένες κοινωνικές διακρίσεις και ανισότητες.

Το κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα συνειδητού σχεδιασμού των εκπαιδευτικών. Αναδύεται συχνά μέσα από τη θεσμική οργάνωση και τις καθημερινές πρακτικές του σχολείου.

Pink Floyd - Another Brick In The Wall, Part Two (Official Music Video)

We don't need no education.

We don't need no thought control.

No dark sarcasm in the classroom.

Teacher, leave those kids alone.

Hey, Teacher, leave those kids alone!

3. Pierre Bourdieu: Το σχολείο και η αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Pierre Bourdieu ανέπτυξε μια ιδιαίτερα σημαντική θεωρία για τον τρόπο με τον οποίο το εκπαιδευτικό σύστημα συμβάλλει στην αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων.

Ο Bourdieu υποστήριξε ότι το σχολείο ΔΕΝ ξεκινά από μια πραγματικά ισότιμη αφετηρία για όλους τους μαθητές.

Οι μαθητές εισέρχονται στο εκπαιδευτικό σύστημα έχοντας διαφορετικές κοινωνικές και οικογενειακές αφετηρίες. Οι διαφορές αυτές αφορούν όχι μόνο το οικονομικό εισόδημα, αλλά και τις γνώσεις, τις γλωσσικές δεξιότητες, τις πολιτισμικές εμπειρίες, τις μορφές επικοινωνίας και τις εξοικειώσεις που αποκτούν μέσα στην οικογένεια και το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Κεντρική έννοια στη θεωρία του Bourdieu είναι το πολιτισμικό κεφάλαιο (Cultural Capital).

Τι είναι το πολιτισμικό κεφάλαιο;

Πρόκειται για το σύνολο των πολιτισμικών πόρων, γνώσεων, δεξιοτήτων, τρόπων έκφρασης και συμπεριφορών που αποκτά ένα άτομο μέσα από την κοινωνικοποίησή του και μπορούν να του προσφέρουν πλεονεκτήματα στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό πεδίο.

Ο Bourdieu διακρίνει τρεις βασικές μορφές πολιτισμικού κεφαλαίου:

Α. Ενσωματωμένο πολιτισμικό κεφάλαιο

Περιλαμβάνει τις γνώσεις, τις γλωσσικές δεξιότητες, τις πολιτισμικές προτιμήσεις, τις αντιλήψεις και τις μορφές συμπεριφοράς που αποκτά το άτομο μέσα από μια μακρόχρονη διαδικασία κοινωνικοποίησης.

Παραδείγματα:

• Η εξοικείωση με το διάβασμα και τη λογοτεχνία.

• Η ευχέρεια στη χρήση της επίσημης ή ακαδημαϊκής γλώσσας.

• Η γνώση πολιτισμικών αναφορών που αξιοποιούνται στο σχολείο.

• Η εξοικείωση με τρόπους επιχειρηματολογίας και επικοινωνίας που αναγνωρίζονται από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Β. Αντικειμενοποιημένο πολιτισμικό κεφάλαιο

Περιλαμβάνει πολιτισμικά αγαθά που έχουν υλική υπόσταση.

Παραδείγματα:

• Βιβλία και βιβλιοθήκες.

• Έργα τέχνης και μουσικά όργανα.

• Εκπαιδευτικό και πολιτιστικό υλικό.

• Πρόσβαση σε τεχνολογικά μέσα και πολιτιστικούς πόρους.

Γ. Θεσμοποιημένο πολιτισμικό κεφάλαιο

Αφορά την επίσημη αναγνώριση των γνώσεων και δεξιοτήτων μέσω εκπαιδευτικών τίτλων και πιστοποιήσεων.

Παραδείγματα:

• Απολυτήριο Λυκείου.

• Πανεπιστημιακό πτυχίο.

• Μεταπτυχιακό και διδακτορικό δίπλωμα.

• Επαγγελματικές πιστοποιήσεις.

Οι τίτλοι σπουδών προσδίδουν θεσμική αναγνώριση στις γνώσεις και μπορούν να μετατραπούν σε επαγγελματικά και οικονομικά πλεονεκτήματα.

Πώς το πολιτισμικό κεφάλαιο αναπαράγει τις εκπαιδευτικές ανισότητες;

Ας υποθέσουμε ότι δύο μαθητές ξεκινούν την Α΄ Γυμνασίου.

Ο πρώτος μεγαλώνει σε μια οικογένεια με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Από μικρή ηλικία έχει πρόσβαση σε βιβλία, συζητήσεις, πολιτιστικές δραστηριότητες και ένα περιβάλλον που ενισχύει τη χρήση σύνθετου λεξιλογίου και την ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας.

Ο δεύτερος μεγαλώνει σε μια οικογένεια με περιορισμένους οικονομικούς και μορφωτικούς πόρους. Δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης σε βιβλία, πολιτιστικές δραστηριότητες ή πρόσθετη εκπαιδευτική υποστήριξη.

Οι δύο μαθητές εισέρχονται στο ΙΔΙΟ σχολείο με ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ αποθέματα πολιτισμικού κεφαλαίου.

Το σχολείο, όμως, συχνά αξιολογεί ως αυτονόητες και δεδομένες γνώσεις, δεξιότητες και τρόπους έκφρασης που είναι περισσότερο οικείοι στα παιδιά των μορφωμένων και κοινωνικά προνομιούχων οικογενειών.

Έτσι, οι πολιτισμικές διαφορές που προκύπτουν από την κοινωνική προέλευση μπορεί να μετατρέπονται σε εκπαιδευτικές διαφορές.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι μαθητές που διαθέτουν εξαρχής μεγαλύτερο πολιτισμικό κεφάλαιο έχουν συχνά περισσότερες πιθανότητες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος.

Βαθμοί και κοινωνική θέση ...

Θέμα Πανελλαδικών στο μάθημα της Έκθεσης ...

Οι μισοί Έλληνες ΔΕΝ έχουν την οικονομική δυνατότητα να ταξιδέψουν ... 

.......................................................................................................................................................................

Ενδεικτική βιβλιογραφία και πηγές

Για να μπορεί το υλικό να χρησιμοποιηθεί και ως θεωρητικά τεκμηριωμένο εκπαιδευτικό κείμενο:

1. Bowles, S. & Gintis, H. (1976). Schooling in Capitalist America: Educational Reform and the Contradictions of Economic Life. Basic Books.

Bowles and Gintis on Education:

 

2. Bourdieu, P. & Passeron, J.-C. (1970). La Reproduction: Éléments pour une théorie du système d'enseignement.

https://www.scribd.com/presentation/700576456/Bourdieu

3. Bourdieu, P. (1986). The Forms of Capital. Στο J. Richardson (Ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education.

4. Galor, O. & Moav, O. (2006). Das Human-Kapital: A Theory of the Demise of the Class Structure. The Review of Economic Studies, 73(1), 85–117.

5. Galor, O., Moav, O. & Vollrath, D. (2009). Inequality in Landownership, the Emergence of Human-Capital Promoting Institutions, and the Great Divergence. The Review of Economic Studies, 76(1), 143–179.

Δράση (σχολείο)

 

Δες εδώ: https://www.olme.gr/category/olme-against-fascism/

................................................................................................................................

Επιστολή προς τους μαθητές και τις μαθήτριές μας: 

Ο φασισμός δε χωράει στο σχολείο μας

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή εδώ: https://www.olme.gr/2026/10/30/30-10-2026-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%bc/

Δίμηνη καμπάνια της ΟΛΜΕ στα σχολεία ενάντια στον φασισμό!

Δες εδώ: https://www.olme.gr/2026/10/30/30-10-2026-%ce%b4%ce%af%ce%bc%ce%b7%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bf%ce%bb%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%af/

.................................................................................................................................................................

30/3/1929: Το «Ιδιώνυμο» της κυβέρνησης Βενιζέλου

Η κυβέρνηση Βενιζέλου, για να ανακόψει και να χτυπήσει το ανερχόμενο απεργιακό κίνημα της εργατικής τάξης και γενικά τους αγώνες των εργαζομένων, ψήφισε στις 26 Ιούλη 1929 τον αντικομμουνιστικό νόμο «περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος», το γνωστό «ιδιώνυμο».

Μετά την ψήφιση του «ιδιώνυμου» εντάθηκαν οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, οι εκτοπίσεις, οι ξυλοδαρμοί και οι τραυματισμοί, ακόμα και οι δολοφονίες αγωνιστών.

Ο νόμος αυτός που χαρακτήριζε την κομμουνιστική δράση και ιδεολογία «ιδιώνυμο αδίκημα» στρεφόταν κατά κύριο λόγο ενάντια στο ΚΚΕ και τη δράση του, αλλά απαγόρευε, επίσης, τη δράση σειράς συνδικαλιστικών οργανώσεων, που καθοδηγούνταν από την αρχή της ταξικής πάλης και είχε γενικότερα στόχο τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του λαού.

Αμέσως μετά την ψήφιση του «ιδιώνυμου» άρχισαν οι μαζικές διώξεις των κομμουνιστών, τέθηκε εκτός νόμου με δικαστική απόφαση η Ενωτική ΓΣΕΕ και η Εργατική Βοήθεια Ελλάδας (ΕΒΕ) και κάθε αγωνιστική κινητοποίηση των εργαζομένων χαρακτηριζόταν από τις αρχές «ιδιώνυμο» αδίκημα και αντιμετωπιζόταν βάναυσα.

Από τον Ιούλη του 1929 μέχρι το Δεκέμβρη του 1932 δολοφονήθηκαν 32 εργάτες, αγρότες και επαγγελματίες, τραυματίστηκαν 1.335 άτομα και συνελήφθησαν περιοδικά 1.200 άτομα.

Με το «ιδιώνυμο» στάλθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες εκατοντάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και του συνεπούς συνδικαλιστικού κινήματος. Στο ίδιο διάστημα στάλθηκαν στους «Πειθαρχικούς Ουλαμούς» του Καλπακίου και της Μαρμάρως 150 στρατιώτες και ναύτες, όπου υποβλήθηκαν σε συστηματικά βασανιστήρια. Ορισμένοι απ' αυτούς πέρασαν από στρατοδικεία και καταδικάστηκαν σε θάνατο, όπως οι Πανούσης και Μαρκοβίτης, άλλοι σε ισόβια δεσμά και μερικοί σε πολύχρονη φυλάκιση.

Το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά και η μετέπειτα κυβέρνηση Τσολάκογλου παρέδωσαν τους φυλακισμένους και εξόριστους κομμουνιστές απευθείας στους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές κατά την έναρξη της Κατοχής το 1941.

Άρνηση αποφυλάκισης: Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940, οι κρατούμενοι κομμουνιστές (όπως οι 600 της Ακροναυπλίας) έστειλαν υπομνήματα στην κυβέρνηση Μεταξά ζητώντας να αποφυλακιστούν για να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου και να πολεμήσουν. Το καθεστώς απέρριψε το αίτημα, ζητώντας τους ως προϋπόθεση να υπογράψουν «δήλωση μετάνοιας».
Η παράδοση στους Ναζί: Όταν κατέρρευσε το μέτωπο τον Απρίλιο του 1941, οι μηχανισμοί ασφαλείας του μεταξικού καθεστώτος (που παρέμειναν στις θέσεις τους) δεν απελευθέρωσαν τους πολιτικούς κρατούμενους, αλλά τους κράτησαν στις φυλακές και στα ξερονήσια, παραδίδοντάς τους φρουρούμενους στις δυνάμεις της Βέρμαχτ.
Οι συνέπειες: Οι παραδοθέντες κομμουνιστές αποτέλεσαν τη βασική δεξαμενή από την οποία οι Γερμανοί εκτελούσαν ομήρους ως αντίποινα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι 200 της Καισαριανής που εκτελέστηκαν την 1η Μαΐου 1944, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ο οποίος είχε συλληφθεί επί Μεταξά.

Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ 

ΕΠΕΜΒΑΣΗ - ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 

του '44

Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών (Δεκέμβριος 1944 - Φεβρουάριος 1945), οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Αθήνα χρησιμοποίησαν βαρύ οπλισμό, πυροβολικό και άρματα μάχης (τανκς) για να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ στις οδομαχίες

Οι Βρετανοί έστησαν πολυβολεία και θέσεις ελεύθερων σκοπευτών πάνω στην Ακρόπολη, από όπου βομβάρδιζαν και έβαλλαν εναντίον θέσεων και στόχων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στο λεκανοπέδιο της Αθήνας

Στις 6 Δεκεμβρίου 1944, στο πλαίσιο των Δεκεμβριανών, βρετανικά άρματα μάχης και στρατιώτες εισέβαλαν και κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία του ΕΑΜ στην Αθήνα

Ο Μενέλαος Λουντέμης για τα Δεκεμβριανά: «Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει»

Διαβάστε το εδώ: 

👉 https://ethniki-antistasi-dse.gr/pdf/%CE%9F-%CE%9C%CE%95%CE%93%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%A3-%CE%94%CE%95%CE%9A%CE%95%CE%9C%CE%92%CE%A1%CE%97%CE%A3.pdf

Οδοιπορικό ...στην Αθήνα του Δεκέμβρη του '44 (VIDEO)

👉 https://youtu.be/m0mUu5UD8mQ?si=ha7SDb4IzQwU9Evv

Δες περισσότερα στη σελίδα της Εθνικής Αντίστασης: 

https://ethniki-antistasi-dse.gr/dekemvris.html

...............................................................................................................................

Η Αμερικανική επέμβαση στην Ελλάδα την περίοδο 

1947 - 1949

Οι ΗΠΑ παρείχαν τεράστιες ποσότητες πολεμικού υλικού, αεροπορική υποστήριξη και Αμερικανούς στρατιωτικούς συμβούλους στον Εθνικό Στρατό, καθοδηγώντας την επιχειρησιακή δράση.

Για τις ΗΠΑ, η χρήση των βομβών ναπάλμ * στον Γράμμο λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό ως «πειραματικό στάδιο» για την εξέλιξη της τακτικής χρήσης του όπλου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αργότερα σε μαζική κλίμακα στους πολέμους της Κορέας και του Βιετνάμ.

*.  Το ναπάλμ (εμπρηστικό τζελ από ναφθενικό και παλμιτικό οξύ) αναπτύσσει θερμοκρασίες έως 2.760 °C, προκαλώντας ασφυξία και ολοκληρωτική απανθράκωση.

Πληροφορίες και υλικό για τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ): 

👉 https://ethniki-antistasi-dse.gr/dse.html

Δες περισσότερα στη σελίδα της Εθνικής Αντίστασης: 

https://ethniki-antistasi-dse.gr/h-amerikaniki-epemvasi.html

.........................................................................................................

Οι παιδουπόλεις της Φρειδερίκης: η αρπαγή των παιδιών από τους γονείς τους από το βασιλικό καθεστώς μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

Το 1947, αμέσως μόλις ιδρύεται το Βασιλικό Ιδρυμα Πρόνοιας, η βασίλισσα των Ελλήνων εμπνέεται τη δημιουργία των Παιδουπόλεων. Οι άνθρωποί της, μέσα στη δίνη του Εμφυλίου, έχουν διαταγή να αρπάζουν βρέφη και παιδιά και να τα στοιβάζουν στα 53 «αναμορφωτήρια» ή «παιδουπόλεις» της Βασιλικής Πρόνοιας («παιδικά Νταχάου» ονομάστηκαν αργότερα), αναμένοντας αγοραστές για να τα πουλήσουν σε παράνομες υιοθεσίες. Σ' αυτά κλείστηκαν 30.000 παιδιά.

Σύμφωνα με τον απολογισμό δράσης, για τη δεκαετία 1947 - 1957, τα κέρδη του ιδρύματος «Βασιλική Πρόνοια Βορείου Ελλάδος» απ' την εκμετάλλευση της υποχρεωτικής εργασίας των κοριτσιών των παιδουπόλεων ανέρχονταν σε πολλά εκατομμύρια δραχμές. Μόνο σ' ένα χρόνο το Βασιλικό Ιδρυμα της Φλώρινας - με τιμές 1949 - είχε κέρδη 1.005.000 δραχμές! Κέρδη απ' την πώληση φορεμάτων και υφασμάτων.

Στα 22 ταπητουργεία - κιλιμοποιεία, όπου πάλι κορίτσια απ' το παιδομάζωμα της Φρειδερίκης εργάζονταν χωρίς αμοιβή, κατασκευάστηκαν χιλιάδες χαλιά, που πουλήθηκαν στην εσωτερική αγορά και στο εξωτερικό. Το 1968, τα ταπητουργεία της Φρειδερίκης έφθαναν τα 65.

https://booksjournal.gr/kritikes/istoria/3611-emporio-paidion-apo-tin-ellada-stis-ipa

..................................................................

https://www.mixanitouxronou.gr/ta-ellinopoyla-poy-poyliontan-gia-yiothesia-stis-ipa-apo-500-os-3500-dolaria-oi-mesazontes-ta-skandala-oi-martyries/amp/

Δες περισσότερα εδώ:

 

https://ethniki-antistasi-dse.gr/paidomazoma.html

https://ethniki-antistasi-dse.gr/paidomazoma-paidoswsimo.html

...........................................................................

Εξόριστες γυναίκες στο Τρίκερι

Τόποι Μαρτυρίου λαϊκών Αγωνιστών

Δες εδώ: 

https://ethniki-antistasi-dse.gr/topoi.html

Μπλόκα - Ολοκαυτώματα - Θηριωδίες

Δες εδώ: 

https://ethniki-antistasi-dse.gr/mploka-olokaftomata.html

Φασισμός - Ναζισμός

Δες εδώ: 

https://ethniki-antistasi-dse.gr/fasismos-periehomena.html

........................................................................................

Έλληνες Πολιτικοί Πρόσφυγες στις Λαϊκές Δημοκρατίες 

της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης 

Τον Αύγουστο του 1949, οι μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ, μετά από τρία ολόκληρα χρόνια μαχών, υποχώρησαν ζητώντας πολιτικό άσυλο στις σοσιαλιστικές χώρες. Οι πρώτοι τους σταθμοί ήταν η Αλβανία, η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία και μέσω αυτών των χωρών περνούσαν στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες.

Τους πολιτικούς πρόσφυγες και τα παιδιά τους υποδέχτηκαν η ΕΣΣΔ, η Ρουμανία, η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Γερμανία (η μετέπειτα ΓΛΔ). Ο συνολικός αριθμός των πολιτικών προσφύγων ήταν 55.881 άτομα, από τα οποία 23.028 άνδρες, 14.956 γυναίκες και 17.529 παιδιά.

Η εκπαίδευση των παιδιών των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στη Σοβιετική

Ένωση: ντοκιμαντέρ με μαρτυρίες των ίδιων των παιδιών των πολιτικών προσφύγων που μεγάλωσαν και εκπαιδεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση.

https://youtu.be/NGyqAdMebX0?si=tkPn8kEomnDHXQOf

........................................................................................................................................................

Οι φωτογραφίες των τελευταίων στιγμών των 200 της Καισαριανής

https://youtu.be/lXq-l01DTSQ

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής (1944), ο Λουκάς και ο Δημήτρης Κασιδιάρης (από τα Μανιάτικα του Πειραιά) υπήρξαν μέλη της Ειδικής Ασφάλειας και συνεργάτες των ναζί. Έμειναν ιστορικά γνωστοί ως δοσίλογοι («χωρίς κουκούλα») για τη συμμετοχή τους στο Μπλόκο της Κοκκινιάς στις 17 Αυγούστου 1944.  Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες και αρχεία, υπέδειξαν στους Γερμανούς αντιστασιακούς, κομμουνιστές και αγωνιστές της περιοχής (όπως τον ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού και λοχαγό του ΕΛΑΣ Νίκο Γόδα), οι οποίοι οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

"Ελληνες" δωσίλογοι 

και φιλοναζιστικές οργανώσεις

Λίστα ατόμων και οργανώσεων

Δες εδώ: https://ethniki-antistasi-dse.gr/dosilogoi-filonazistes-organoseis.html

...........................................................................................................................................................

ΟΜΑΔΙΚΟΙ ΤΑΦΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΚΙΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Τα ονόματα 375 αλύγιστων που εκτελέστηκαν στο Επταπύργιο την περίοδο 1946-1954

Οι επίσημα εκτελεσμένοι πολιτικοί κατάδικοι και αγωνιστές που καταδικάστηκαν από το Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης:

Α

Αγγελίδης Κυριάκος, 1947

Αγγελίδης Παναγιώτης, Κορωνούδα Κιλκίς, 1948

Αθανασιάδης Ηλίας, Κατερίνη, 1947

Αϊβαζίδης Αναστάσιος, Βαλτούδι Κιλκίς, 1948

Αϊνατζίδης Γιώργος, Μαυροπλαγιά Κιλκίς, 1948

Αλβανός Ακίνδυνος, Αγ. Παρασκευή Λέσβου, 1947

Αλεξανδρίδης Βαγγέλης, Κατερίνη, 1949

Αμπατζής Ανδρόνικος, Ροδοχώρι, 1948

Αμπατζής Γιάννης, Θεσσαλονίκη, 1948

Αμπατζίδης Νίκος (Πετρής), Καλαμαριά ή Νεάπολη, 1948

Ανανιάδης Στάθης (Δρόσος), Κατερίνη, 1947

Αναστασιάδης Γιώργος, Μεσιανό Κιλκίς, 1948

Ανθομελίδης Γιώργος, Νέο Κορδελιό, 1947

Αντυπάτης Γιώργος (Καπλάνης), Γραβιά Παρνασσίδος, 1948

Αντωνιάδης Αντώνης, Καλλιθέα Θεσσαλονίκης, 1947

Αντωνιάδης Αντώνης, Καύκασος, 1948

Αντωνίου Θανάσης, 1948

Ασλανίδης Κλεάνθης, Θεσσαλονίκη, 1949

Αυγητίδης Γρηγόρης, Μεταλλικό Κιλκίς, 1948

Αυχιανός Μιχάλης, Παναγία Φανερωμένη, 1947

Αχτύπης Απόστολος, 1948

Β

Βαβαγιώργος Ανδρέας, Μακρύγιαλος, 1947

Βαλμάς Δημήτρης, Θεσσαλονίκη, 1948

Βαμπερτζής Γιάννης, Λαγυνά, 1948

Βαρθαλίτης Φραγκίσκος, Σύρος, 1948

Βασδάρης Νίκος, Γρεβενά, 1948

Βασδέκης Τηλέμαχος, Θεσσαλονίκη, 1947

Βασιλειάδης Αρίστος, Τραπεζούντα - Πειραιάς, 1948

Βασιλειάδου-Στράντζαλη Μαρίκα, Νικηφόρος Δράμας, 1947

Βασιλείου Δημήτρης, Θεσσαλονίκη, 1949

Βασιλείου Τριανταφυλλιά, Θεσσαλονίκη, 1949

Βασιλικός Φώτης, Κορινός Πιερίας, 1946

Βέττα Αλίκη, Θεσσαλονίκη, 1948

Βήλος Σπύρος, Αρτοτίνα Φωκίδας, 1946

Βλαχίδης Ανδρέας, Πόντος - Πιερία, 1948

Βοναπάρτης Γιώργος, Θεσσαλονίκη, 1947

Βουγιουκλίδης Χαράλαμπος, Αγρίνιο - Ευαγγελισμός, 1949

Βούλγαρης Νίκος, Νεοκαισάρεια Πιερίας, 1947

Βυζουκίδης Κώστας, Θεσσαλονίκη, 1947

Γ

Γαβατόπουλος Νίκος, 1947

Γαβράς Παύλος, Λειψύδριο Κιλκίς, 1948

Γαΐτης Αθανάσιος, 1949

Γαλάνης Παναγιώτης, Συκιά Χαλκιδικής, 1948

Γάτσος Παντελής, Αγ. Αθανάσιος Φλώρινας, 1947

Γεσθεμάνης Αγγελος, Περιθώρι Δράμας, 1954

Γεωργάκης Δημήτρης, Γιάννενα, 1947

Γεωργάκης Βασ. Παναγιώτης, Παλαιογράτσανο Σερβίων, 1948

Γεωργιάδης Κώστας, Α. Αθανάσιος Φλώρινας, 1947

Γεωργιάδης Ματθαίος, 1948

Γεωργακόπουλος Σπύρος, 1947

Γιαμούρογλου Ευγένιος, Σήμαντρα Χαλκ. - Κέρκυρα, 1948

Γιοβανίδης Λάζαρος, Μυλοχώρι Κιλκίς, 1948

Γιαννάκης Διονύσιος, Μελίκη Βέροιας, 1946

Γκαντινάς Σωκράτης, 1947

Γκατζούδης Κώστας (Αγρας), Χορτιάτης, 1948

Γκελόπουλος Χαράλαμπος, 1947

Γκίτσης Θανάσης, Ασσηρος, 1949

Γκορίτσας Χαρίλαος, Κέλλη Φλώρινας, 1948

Γκότσης Δημήτρης, Θεσσαλονίκη, 1947

Γούναρης Δημήτρης, 1948

Γραικός Γιώργος, Κιλκίς, 1954

Γρηγοριάδης Μενέλαος, Κολχικό Κιλκίς, 1948

Δ

Δαμασκηνίδης Βαγγέλης, 1947

Δασκαλάκης Αντώνης, Πυθαγόρειο Σάμου, 1947

Δάτσης Σπύρος, Νέο Πετρίτσι Σερρών, 1951 ή 1952

Δεβελέγκας Γιώργος, Κουντουριώτισσα Πιερίας, 1947

Δελαμάγκας Νικόλαος, 1948

Δεληδήμου Ανδρέας, Θεσσαλονίκη, 1948

Δέλιας Βασίλειος, Ριζώματα Ημαθίας, 1948

Δερβεντζή Ακριβή, Μενδενίτσα Λοκρίδας, 1948

Δευτεραίος Λάμπρος, Στέρνα Κιλκίς, 1948

Δημήτρακας Γιώργος, Ελατοχώρι Πιερίας, 1948

Δημητράκος Βασίλης ή Σ., Ρητίνη Πιερίας, 1948

Δημητράκος Σταύρος, Παλαδάρι - Θεσσαλονίκη, 1948

Δημητριάδης Βασίλης, 1947

Δημητρίου Μαγδαληνή, Θεσσαλονίκη, 1948

Δήμου ή Πυρέτης Δημήτρης, 1948

Διακόπουλος Βαγγέλης, Α. Γερμανός Φλώρινας, 1948

Διαμαντάρας Γιώργος (Χήρας), Ψαρρά, 1947

Διαμαντίδης Παναγιώτης, 1947

Δογραμματζής Γιώργος, 1947

Δοξόπουλος Γιώργος, Καστοριά, 1947

Δούμτσα Μαρία, Λιτόχωρο, 1948

Ε

Ελευθεριάδης Γρηγόρης, Θεσσαλονίκη, 1947

Ελευθεριάδης Κώστας, Κιλκίς, 1948

Ελευθεριάδου Κούλα, Σοχός Θεσσαλονίκης, 1947

Εμμανουηλίδης Βασίλης, Κρηστώνη Κιλκίς, 1948

Εμμανουηλίδης Λαυρέντης, Κρηστώνη Κιλκίς, 1948

Εμμανουηλίδης Χρήστος, Θεσσαλονίκη, 1948

Ευαγγελίδης Παναγιώτης, 1947

Ευσταθίου Μαγδαληνή, Μελένικο - Θεσσαλονίκη, 1948

Ζ

Ζαμανόπουλος Θεόδωρος, Κιλκίς, 1948

Ζαχαριάδης Γιώργος, Κρηστώνη Κιλκίς, 1948

Ζαχαριάδης Ζαχαρίας, Νεοχώρι Χαλκιδικής, 1949

Ζαχαρόπουλος Χρήστος

Ζεμπέογλου Παντελής, Νεάπολη, 1947

Ζήνδρος Χαρίλαος, Βασιλειάδα Καστοριάς, 1948

Ζούμπος Κώστας, Νέα Ποτίδαια, 1949

Ζωγραφίδης Δημήτρης, Θεσσαλονίκη, 1948

Ζωγράφος Γιάννης, Ξάνθη, 1948

Η

Ηλιάδης Κώστας, Φλώρινα, 1947

Ηλιάδης Στυλιανός, 1947

Ηλιάδου Παϊσίου Κυριακή, Κατερίνη, 1948

Ησαϊάδης Παναγιώτης, Θεσσαλονίκη, 1947

Θ

Θεοδωρίδης Νίκος, Θεσσαλονίκη, 1948

Θεοχαρίδης Γιώργος, Θεσσαλονίκη, 1948

Θεοχαρίδου Ελένη (Αννα), Θεσσαλονίκη, 1948

Θυμιόγλου Νίκος, Ευκαρπία Νιγρίτας, 1948

Ι

Ιωαννίδης Ι. Λάζαρος, Μ. Βρύση Κιλκίς, 1948

Ιωαννίδης Σταύρος, 1948

Κ

Καδόγλου Γιάννης, Κορινός Πιερίας, 1949

Κακαφίκας Γιώργος - Γρεβενιώτης, Πλατανόρεμα Κοζάνης, 1948

Καλαϊδοπούλου Αμαλία, Θεσσαλονίκη, 1949

Καλαϊτζή Μαρία, Θεσσαλονίκη, 1949

Καλέμος Γιώργος, Περιστέρι Κιλκίς, 1946

Καλιούδη Χρυσαφένια

Καλπαζίδη Σωτηρία

Καμμίας Χρήστος, Μακρύγιαλος Πιερίας, 1947

Καμπάς Γιώργος, Νικομήδεια Θεσσαλονίκης, 1949

Καμπερίδης Αριστείδης, Κατερίνη, 1947

Καραγιάννης Γιώργος, Αρναία, 1949

Καραγιάννης Ζαχαρίας, Αρναία, 1949

Καρακαλπάκης Αχιλλέας, 1947

Καραλής Γιώργος, Μοσχοπόταμος Πιερίας, 1948

Καραμπατάκης Ηλίας, Κύμινα, 1947

Καρανίκας Συμεών, Πύργος Λαγκαδά, 1948

Καρατάσος Γιώργος, Σέρρες, 1946

Καρβουνίδης Θεοφάνης, 1947

Καρδαμήλας Νίκος, Βαθύλακκος, 1955

Καρλιώτης Αθανάσιος, Νέα Βύσσα Εβρου, 1948

Καρλιώτης Χρήστος, Νέα Βύσσα Εβρου, 1948

Καρυπίδης Στέφανος, Πευκάκια Κιλκίς, 1948

Καρυπίδης Χαρίλαος, Κατερίνη, 1948

Κασκαμπάς Σωτήρης, Στρατονίκη Χαλκιδικής, 1949

Καστούρας Στέλιος, Κ. Τούμπα - Θεσσαλονίκη, 1947

Κατραούζος Θανάσης, 1948

Κατσαμάκη Ευπραξία, Ξάνθη, 1949

Κατσαμάνης Απόστολος, 1948

Κατσαρός Ηλίας, Πεθελινό Σερρών, Γουμένισσα, 1949

Καψάλης Σωτήρης, Νέα Μεσήμβρια Θεσσαλονίκης, 1948

Κελάδης Σταύρος, 1948

Κεντερίδης Παύλος, Καμπάνη Κιλκίς, 1948

Κέντης Κώστας, Δορίσκος Βοΐου, 1948

Κεραμιτζής Δημήτρης, 1948

Κιοσές Πασχάλης, 1947

Κιρκινέζης Γιώργος, Κατερίνη, 1948

Κίτσος Θεόδωρος, 1947

Κλιάντζος Παντελής, Κέλλη Φλώρινας, 1949

Κοιλιαρίδης Διονύσης, 1947

Κομνηνός Τριαντάφυλλος, 1947

Κορδέλης Γιώργος, Μαριές Θάσου, 1949

Κορτσέλης Σκαρλάτος, 1949

Κοσμάς Γιώργος, 1947

Κουβάτσος Γιώργος, 1947

Κουγιουμτζή Σοφία, Θεσσαλονίκη, 1947

Κουεμτζόπουλος Αντώνης, Θεσσαλονίκη, 1949

Κουκαρούδης Θανάσης, 1948

Κουκούτσης Νίκος, Γομάτι Χαλκιδικής, 1947

Κουλουβάκος Αθανάσιος, 1947

Koυνουπίδης Ιάκωβος, 1947

Κουκουρίκος Βασίλης, Θράκη - Θεσσαλονίκη, 1949

Κουρουζίδου Εύα, Κιλκίς, 1948

Κούρτης Γ. Μιχάλης, Χούνη Αιτωλοακαρνανίας, 1948

Κουτρουβάς Λουκάς, Ξάνθη - Θεσσαλονίκη, 1949

Κρεμμύδας Παναγιώτης, Μηλιά Πιερίας, 1948

Κυρατζόπουλος Βαγγέλης, Κυδωνιές Γρεβενών, 1954

Κυριακίδης Κοσμάς, 1947

Κυριακού Νίκος, 1947

Κωστάμης Βασίλης, Καρδίτσα, 1948

Κωστόπουλος Γιώργος, Ελατοχώρι Πιερίας, 1948

Λ

Λαδένης Δημήτρης, Νέα Απολλωνία, 1947

Λαζαρίδης Κυριάκος, Π. Γυναικόκαστρο Κιλκίς, 1948

Λαζόγλου Κυριάκος, Κοζάνη, 1947

Λεβογιάννης Μήτσος (Νίκος), Κορωνίδα Νάξου, 1949

Λεοντάκης Γεώργιος, Νέα Απολλωνία, 1947

Λεφάκης Κώστας, 1947

Λιάκος ή Λιάτης Γιώργος, Βουλγαρία, 1948

Λιβανίδης Χρήστος, Ορμύλια Χαλκιδικής, 1948

Λεύκου-Πλουμπίδου Ελένη, Λαγκάδια Γορτυνίας, 1949

Λυκουρίνος Αλέξανδρος, 1949

Λυμπερίδης Χαρίτος, Ελευθερούπολη (Πράβι), 1947

Μ

Μακράς ή Περιστεράς Γιώργος, 1948

Μαλίγκος Βασίλης, Πυλαία, 1948

Μανούσης Δημήτρης (Μπούκας), Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης, 1947

Μάντης Νίκος, Χουμνικό Νιγρίτας, 1949

Μανωλάς Νίκος, Θεσσαλονίκη, 1948

Μαργαρίτης Δημήτρης, Θεσσαλονίκη, 1948

Μαριόγλου Δημήτρης, Αν. Θράκη - Θεσσαλονίκη, 1949

Μαρκάκης Σταύρος, 1947

Μαρκουλάκης Δημήτρης, 1947

Μαυρίδης Παν. Κώστας, Μακρύγιαλος Πιερίας, 1947

Μαυρίδης Δημ. Κώστας, Θεσσαλονίκη, 1947

Μαυρίτσιου Θεοδώρα, Γαλάτιστα, 1948

Μαυρουδής Στράτος, Σινώπη Πόντου - Θεσσαλονίκη, 1948

Μερτζάνης Γιώργος, Αηδονοχώρι Νιγρίτας Σερρών, 1948

Μέρτζιος Γιώργος, Θεσσαλονίκη, 1948

Μεταλλίδης Γιώργος, Σαμψούντα - Τσοτύλι Κοζάνης, 1948

Μήτρης ή Γεωργίου Γιάννης, Σέρρες, 1949

Μητροπούλου Κούλα, Κοζάνη, 1947

Μητσάκης Θ. Γεώργιος, 1947

Μήτσας Δ. Κώστας, Ζαγκλιβέρι, 1951

Μητσόπουλος Νίκος, Συκιές Θεσσαλονίκης, 1947

Μολασιώτης Θανάσης, Κοζάνη, 1947 ή 1949

Μοσχονάς Βασίλης, Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής, 1947

Μουταφτσής Χριστόφορος, Συκιά Χαλκιδικής, 1948

Μουτσάκης Γιώργος, Κ. Τούμπα Θεσσαλονίκης, 1947

Μόχλας Κώστας, Λιτόχωρο Πιερίας, 1948

Μπαγγέας Βασίλης, Ελατοχώρι Πιερίας, 1948

Μπαλτατζής Αλέξανδρος, Κατερίνη, 1947

Μπάμπκας Γεώργιος, 1948

Μπαρμπαγιαννόπουλος Γιώργος, Λαμία - Θεσσαλονίκη, 1948

Μπέκας Διονύσης, Μελίκη Ημαθίας, 1947

Μπεκιάρης Γιώργος, Πολυκάρπη Αριδαίας, 1948

Μπινιάς Σπύρος, Θεσσαλονίκη, 1949

Μπίτης Ανδρέας, Μελισσοχώρι Γρεβενών, 1948

Μπιτσίνας ή Τράικος Χρήστος, Βατικό Καστοριάς, 1948

Μπόγιας Χρήστος, 1947

Μποσνάκης Σταύρος (Κώστας), Ζερβοχώρι Νιγρίτας Σερρών, 1948

Μπότος Νίκος, Συκιά Χαλκιδικής, 1948

Μπουρμάς Θεοδόσης, Βέροια, 1947

Μπρισιόβας Γιάννης, Πλατανόρεμα Κοζάνης, 1948

Μυλωνίδης Γιάννης, Καμίνια Λήμνου, 1948

Μυτιληναίος Λεωνίδας, Θεσσαλονίκη, 1948

Μωραΐτης Μανώλης, Γαλλικός Κιλκίς, 1948

Μωυσίδης Κώστας, Κιλκίς, 1948

Ν

Νάτσιος Στέργιος, 1947

Νεοφυτίδης Γιάννης, Φύσκα Κιλκίς, 1948

Νικηφορίδης Νίκος, Αθήνα, 1951

Νίκλης Γρηγόρης, 1947

Νικολαΐδης Νίκος, Κατερίνη, 1947

Νικολαΐδου Ευπραξία, Σιδηρόκαστρο, 1948

Νείρος Γιώργος, Ασβεστοχώρι, 1947

Νώστης Αναγνώστης, 1947

Ξ

Ξενιτίδης Δημήτρης, Καρς Αρμενία - Θεσσαλονίκη, 1948

Ο

Οικονόμου Θανάσης, Μοσχοπόταμος Πιερίας, 1947

Ορμανίδης Γιάννης, Καύκασος - Κιλκίς, 1948

Ορφανίδης Θόδωρος, Π. Γυναικόκαστρο Κιλκίς, 1951

Π

Παναγιωτίδης Θόδωρος, Θεσσαλονίκη, 1949

Παναγιωτίδης Νικ. Παύλος, Κορώνα Κιλκίς, 1948

Παντελιάδης Σωκράτης, Π. Γυναικόκαστρο Κιλκίς, 1948

Παντελιάδης Χαράλαμπος, Σταθμός Κατερίνης, 1949

Παπαγεωργίου Ανδρέας, Σέρρες - Καλάβρυτα, 1947

Παπαγεωργίου Καλλιόπη, Ελατοχώρι Πιερίας, 1948

Παπαδόπουλος Αβραάμ, Μακρύγιαλος Πιερίας, 1947

Παπαδόπουλος Νικ. Γιώργος, 1947

Παπαδόπουλος Χ. Γιάννης, Δροσάτο Κιλκίς, 1947

Παπαδόπουλος Θεοχάρης (Χάρης), Κοτύωρα Πόντου - Δράμα, 1948

Παπαδόπουλος Μιχάλης, Λουτρά Νιγρίτας, 1948

Παπαδόπουλος Νίκος, Πάρτη Τραπεζούντας, 1949

Παπαδόπουλος Σάββας, Αγ. Αντώνιος Καστοριάς, 1949

Παπαδόπουλος Στέφανος, Παρόχθιο Βοΐου, 1948

Παπαδόπουλος Στυλιανός (Στύλος), Φίλυρο Θεσσαλονίκης, 1948

Παπαδόπουλος Ευ. Χαράλαμπος, Στίβος Θεσσαλονίκης, 1951

Παπαδοπούλου Ελένη, Θεσσαλονίκη, 1948

Παπάζογλου Βασίλης, 1948

Παναντωνίου Νίκος, 1948

Παπαργύρης Θανάσης, 1948

Παπουλίδου Αγάπη, Θεσσαλονίκη, 1949

Παπουτσής Δημήτρης, Συκιά Χαλκιδικής, 1948

Παραθυράς Ρήγας, Αθυτος Χαλκιδικής, 1951

Παρασκευόπουλος Νικόλαος, 1947

Παστιανίδης Σωτήρης, 1947

Πασχαλίδης Πασχάλης, Θεσσαλονίκη, 1948

Πατσαλής Γιώργος ή Χ., Κουντουριώτισσα Πιερίας, 1949

Πατσατζής Δημήτρης, Αρναία, 1949

Πατσιά (Γκούσεβα) Ευθυμία, Κ. Γραμματικό Εδεσσας, 1947

Πεσεξίδου Σοφία, Κρίσκαγια Καυκάσου, 1948

Πετρέλης Δημήτρης, Κύμη Ευβοίας, 1948

Πέτρου Κώστας, Σχολάρι Θεσσαλονίκης, 1948

Πιλάτος Θόδωρος, Μακρυνίτσα Σερρών, 1948

Πιρπιλής Ανέστης, Θεσσαλονίκη, 1948

Πισσά Κατίνα, Κάλυμνος, 1948

Πολιάγκας Βασίλης, Θεσσαλονίκη, 1949

Πολίτης Χρήστος, Ταξιάρχης Χαλκιδικής, 1947

Ποτουρίδης Βαγγέλης, Σούρμενα Κιλκίς, 1949

Πουλικίδης Αριστοτέλης, Κατερίνη, 1947

Πρασσάς Παναγιώτης, Διαβολίτσι Μεσσηνίας, 1948

Ρ

Ραβδίδης Στάθης, Κατερίνη, 1949

Ράσπα Δέσποινα, Δράμα, 1948

Ράσπας Γιώργος, Δράμα, 1948

Ρασόκωφ Χρήστος, Λιούμπιμετς Βουλγαρία, 1949

Ριτζάλης Ιωάννης, Αγία Τριάδα, 1948

Ρωμανίδου Δέσποινα, Κρηστώνη Κιλκίς, 1948

Σ

Σαλιώρας Νίκος, Λεπτοκαρυά Πιερίας, 1947

Σαμαράς Δημήτρης-Στυλιανός, Ροδοχώρι Κοζάνης, 1948

Σαμαρτζίδης Χριστόφορος, Θεσσαλονίκη, 1948

Σαμουηλίδης Βασίλης, Πρόχωμα Θεσσαλονίκης, 1948

Σαπρανίδης Θεοχάρης, Περιστέρι Κιλκίς, 1946

Σαρακίνου Μαγδαληνή, Σοχός Θεσσαλονίκης, 1949

Σαράφης Θανάσης, 1947

Σαράφης Παύλος, Κ. Τούμπα Θεσσαλονίκης, 1947

Σαρρίδης Νίκος, Δροσάτο Κιλκίς, 1948

Σερίδης Παναγιώτης, Κιλκίς, 1948

Σαρρής Αντώνης, Αργος Ορεστικό Καστοριάς, 1948

Σάρρης Γιάννης, Ταξιάρχης Χαλκιδικής, 1948

Σαχίνης Αγάπιος, Θεσσαλονίκη, 1948

Σαχπεκίδης Νίκος, Κρηστώνη Κιλκίς, 1948

Σεϊτανίδης Θανάσης, Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης, 1948

Σεϊταρίδης Ανέστης, Αγιος Ιωάννης Πιερίας, 1949

Σένογλου Ιορδάνης, 1947

Σερβίνης Μιχάλης, Αγ. Παρασκευή Φλώρινας, 1947

Σίγκερ Παντελής, Αμύνταιο Φλώρινας, 1947

Σιδεράκης Δημήτρης - Τάκης, 1947

Σιδέρης Βασίλης (Τσέλιος), Ρητίνη Πιερίας, 1948

Σιδηρόπουλος Κώστας, 1947

Σκαρλάτος Κορτσέλης, Ν. Ποτίδαια, 1949

Σκαρπερός Μανόλης, Θεσσαλονίκη, 1947

Σκευοφύλαξ Γιάννης, Νάξος - Ταύρος Αθηνών, 1947

Σκρέκας Γιώργος, Σκρα Κιλκίς, 1949

Σουσούρας Γιάννης, Βάλτα Χαλκιδικής, 1947

Σπανόπουλος Αναστάσης-Τάσιος, Αηδόνια Γρεβενών, 1948

Σπετσέρης Μιχάλης

Σπρίντζος Κώστας, Νιγρίτα, 1951

Σπυρίδων Αριστοτέλης (ιερέας), Αντισσα Λέσβου, 1947

Στάμου ή Στάμος Γιάννης, Ζάρκο Τρικάλων, 1948

Σταυρόπουλος Γιώργος, 1947

Στεργίου Θανάσης, Μπάλια Μ. Ασίας, 1949

Στεφανίδης Περικλής, 1947

Στεφάνου Δημήτρης, Θεσσαλονίκη, 1947

Στεφάνου Χρυσούλα, Πέργαμος Μ. Ασίας, 1948

Στίνης Γραμμένος, Βόλος, 1948

Στογιάννης Μόσχος, Νιγρίτα, 1951

Στοΐλας Κώστας, Θεσσαλονίκη, 1948

Στολικίδης Γιώργος, Φίλυρο Θεσσαλονίκης, 1949

Συγγερίδης Παναγιώτης, Ξυρόβρυση Κιλκίς, 1947

Συμεωνίδης Θεοδόσης, Θεσσαλονίκη, 1948

Τ

Ταρτσής Γιώργος, 1947

Τασχουνίδης Λάζαρος, Κατερίνη, 1947

Τεμελέκος Γιάννης, Νεστόριο Καστοριάς, 1947

Τενάκης Ηλίας, Φαιά Πέτρα Σερρών, 1947

Τερζόπουλος Γιώργος, Τυφλίδα - Θεσσαλονίκη, 1948

Τερζόπουλος Νίκος, Τραπεζούντα Πόντου, 1947

Τζέλιας Ευριπίδης, Συκιά Χαλκιδικής, 1948

Τοκαμάνης Χρήστος, Λάβαρα Διδυμοτείχου, 1948

Τομπουλίδης Νίκος, Θεσσαλονίκη, 1947

Τοπουζίδης Γιάννης, 1947

Τραγανός Θανάσης, Λιτόχωρο Πιερίας, 1948

Τριανταφυλλίδης Μιχάλης, 1947

Τρικτενίδης Παναγιώτης, Τραπεζούντα - Νάουσα, 1949

Τσαγκιράς Αναστάσης, Νάουσα, 1949

Τσάγκα Δάφνη, Νέο Πετρίτσι Σερρών, 1951

Τσακανίκας Γιάννης, Καρδίτσα, 1948

Τσαμούρης Αριστείδης, Βερτίσκος Λαγκαδά, 1947

Τσαούσης Γιώργος, Πειραιάς, 1949

Τσελέπης Μιχάλης, Θεσσαλονίκη, 1948

Τσερουλής Πελοπίδας, 1947

Τσιάκτας Αριστοτέλης, Βερτίσκος Λαγκαδά, 1947

Τσιρίδης Πολυχρόνης, Αθήνα, 1949

Τσιτσέλας Γιώργος, Λιτόχωρο Πιερίας, 1953

Τσιφτσής Πασχάλης, Π. Γυναικόκαστρο Κιλκίς, 1948

Τσόγλης Γιώργος, Νεοχωρούδα Θεσσαλονίκης, 1947

Τσολακίδης Χαράλαμπος, Ελευθεροχώρι Πιερίας, 1947

Τσολερίδης Γιώργος, Κατερίνη, 1947

Τσομπανίκος Θόδωρος, Θεσσαλονίκη, 1948

Υ

Υετίων Κλήμης, Θεσσαλονίκη, 1948

Φ

Φαρμάκης Κώστας, Μαριές Θάσου, 1949

Φασόλας Βασίλης, 1947

Φουνάρης Δημήτρης, Θεσσαλονίκη, 1948

Φουντουκίδης Στέργιος, Κρηστώνη Κιλκίς, 1948

Φραγκοζίδης Γιώργος, Γερακαριό Κιλκίς, 1948

Φραγκούλης Στέφανος, Βαθύλακκος Θεσσαλονίκης, 1949

Φωτιάδης Γιάννης, Εύζωνοι Κιλκίς, 1948

Χ

Χαλάτσης Αργύρης, Νέα Χαλκηδόνα, 1948

Χαραλαμπίδης Νίκος, Κατερίνη, 1948

Χατζηαντωνίου Αρ. Κώστας, Ασβεστοχώρι, 1947

Χατζηβασιλείου Δημήτρης, 1947

Χατζηεμμανουήλ Γιάννης, Θεσσαλονίκη, 1947

Χατζημόσχου Γιάννης, Θεσσαλονίκη, 1948

Χατήρας Γιώργος, Στρατονίκη Χαλκιδικής, 1949

Χονδρογιάννης Βασίλης, Αρναία, 1947

Χριστοδουλίδης Σπύρος, Θεσσαλονίκη, 1948

Χυτήρη Μαίρη, Ξάνθη, 1949

Ψ

Ψύλλος Σωκράτης, 1947

Ω

Ωρολογάς Απόστολος, Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, 1947